Sociale behoeften in isolatie

Chili Antarctica basis

Leven in isolatie kan een stressvol bestaan zijn. Met een vaste groep op een locatie zonder mogelijkheden voor ontsnapping betekent dat je erg op elkaar bent aangewezen. Zolang het groepsproces goed verloopt is dit allemaal redelijk op te vangen. Het gaat mis als er problemen ontstaan in de samenwerking of in de sociaal emotionele relaties tussen de groepsleden. Op zo’n moment kan je niet even een luchtje scheppen – je zal samen de boot moeten roeien. Problemen voorkomen kan daarom beter zijn dan problemen oplossen. Is er hier een rol voor de omgeving?

In Environment en Behavior staat een onderzoekje uitgevoerd op Antarctica. De resultaten geven een indicatie over behoeften en gedrag van mensen in isolatie. Misschien dat de omgeving hier ook een bijdrage aan kan leveren.

Paul, Mandal, Ramachandran en Panwar (2010) namen een psychologische vragenlijst af bij 23 mensen die 14 maanden verbleven op een basis in Antarctica. De gebruikte vragenlijst was de FIRO-B (Fundamental Interpersonal Relations Orientations – Behavior). Deze vragenlijst meet het gedrag dat mensen uitvoeren en het gedrag dat mensen graag zouden zien van anderen op het gebied van inclusion (behoefte aan sociale oriëntatie), control (behoefte aan leiding) en affection (behoefte aan intieme relaties). Om de effecten van groepsvorming en anticipatie op vertrek te voorkomen werd de vragenlijst twee maanden na aankomst en twee maanden voor vertrek afgenomen. Op deze manier kan ook worden gekeken hoe het gedrag en de behoeften van de 23 deelnemers veranderd over de tijd.

Wat bleek uit de antwoorden? Het personeel had een grotere behoefte na 10 maanden aan contact met ander personeel maar met minder intimiteit. Wel wouden de deelnemers van anderen dat zij intieme relaties ontwikkelen met hen, maar met een lager niveau aan interactie. Dit lijkt paradoxaal, immers de behoefte van het personeel komt niet overeen met wat zij graag zouden willen zien bij anderen.

De hut van de ontdekkingsreiziger Robert Falcon Scott's tweede Antarctica expeditie.

De resultaten kunnen toch worden verklaard. Om met isolatie om te gaan kan het handig zijn om over langere periodes minder intieme details te delen met de hele groep (Leon et al., 1989). Door niet alles te delen blijft het mogelijk om de eigen persoonlijke sfeer, het ‘publieke gezicht’, te reguleren. Desalniettemin hebben ook mensen in isolatie wel behoefte aan intimiteit. Om een gevoel van controle te hebben over de omgeving is het belangrijk dat dit beperkt blijft tot enkele mensen. Eerder onderzoek onderbouwt deze gedachte. Het blijkt dat personeel dat moet functioneren in isolatie over lange tijd de voorkeur geeft aan een laag niveau van sociale interactie en met minder kennissen (Moes et al., 1996; Palinkas et al., 2000).

Hoe uit zich dat in een gebouwde omgeving? Sowieso lijkt mij een belangrijk uitgangspunt dat personeel allemaal een eigen privé kamer krijgt. Zover ik dit kan beoordelen is dit al gelukkig standaard praktijk bij zuid- en noordpool missies. De eigen kamer stelt elk personeelslid in staat om zich terug te trekken aan de sociale interactie met anderen. Hierdoor kunnen mensen zichzelf opladen, los van de geldende sociale normen en schema’s die aanwezig zijn in de groep. De eigen kamer stelt je ook in staat om de eigen persoonlijkheid te onderhouden los van de sociale persoonlijkheid. Hierdoor kunnen mensen de interactie tussen de persoonlijke en sociale identiteit reguleren. Dit komt het welzijn en het gevoel van eigenwaarde ten goede doordat mensen minder snel ‘verloren’ raken ten bate van het groepsbelang.

Een andere ingreep speelt direct in op de behoefte aan contact met ander personeel maar met minder intimiteit. Door de verblijven op te splitsen in eilanden bestaande uit (bijvoorbeeld) vijf kamers met met elk een gezamenlijke leefruimte (bijvoorbeeld een keuken) ontstaat een situatie dat elk personeelslid minder in contact hoeft te treden met de totale groep. Binnen de leefgemeenschap van vijf kan dan wel intiemere relaties worden gevormd. Vanuit het principe dat het makkelijker is om vriendschappelijke relaties te ontwikkelen met mensen waarmee eigenschappen worden gedeeld, kan het handig zijn om zo’n leefgemeenschap te ontwikkelen gebaseerd op overeenkomsten tussen mensen, bijvoorbeeld leeftijd, geslacht, functie of specialisme.

De eilandjes theorie in schemavorm. In het midden is de centrale leefruimte, er om heen units met een gedeelde ruimte en privé kamers.

De eilandjes kunnen worden verbonden door een centrale leefomgeving, bijvoorbeeld een woonkamer, waarin het mogelijk is om mensen van anderen eilandjes te ontmoeten. Doordat deze centrale leefomgeving apart staat van de afzonderlijke eilandjes ontstaat de mogelijkheid voor personeelsleden om te kiezen wanneer ze hier heen gaan en in welke mate ze hier tijd willen doorbrengen.

Een soortgelijke techniek werd ook toegepast bij de Chileense mijnwerkers die onlangs zijn bevrijd vanuit hun holte op 600 meter diepte. Psychologen deelden de mijnwerkers in in kleine groepjes. De kleine groepjes kregen elk eigen taken, roosters en activiteiten. Op deze manier kan het interactieproces worden begeleid en gecontroleerd. Voor mensen die lange tijd op een en dezelfde geïsoleerde plek blijven kan het het verblijf sterk veraangenamen.

 

 

Bronnen:

Paul, F.U.J., Mandal, M.K., Ramachandran, K., & Panwar, M.r. (2010). Interpersonal Behavior in an Isolated and Confined Environment. Environment and Behavior, 42 (5), 707-717.

Leon, G.R., McNally, C., & Ben-Porath, Y.S. (1989). Personality characteristics, mood, and coping patterns in a succesful north pole expedition team. Journal of Research Personality, 23, 162-179.

Palinkas, L.a., Gunderson, E.K.E., Johnson, J.C., & Holland, A.W. (2000). Behavior and performance on long-duration spaceflights: Evidence from analogue environements. Aviation, Space and Environmental Medicine, 71(supplement 1), A29-A36.

Moes, G.S., Lall, R., & Johnson, B. (1996). Personality chartacteristics of successvul submarine personnel. Military Medicine, 161, 239-242.

 

 

 

Posted by Wouter Tooren

Ik ontwikkel en analyseer gebruikerservaringen in de architectuur. Psycholoog, ontwerper, oprichter van Eyckveld. Liefhebber van goede koffie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *